# Der Lutheraner_St. Louis Missouri_1. September 1869_S5
# Machine transcription, uncorrected — CHI Digital Archive (demonstration)

Der Tutheraner.

5

scggt, he har da man weg blieben kunnt. Aber
Jansen is en Mann wesen, de het den Spruch:
„Mich jarmmert des Volks, denn sie sind wie
Schafe, die keinen Hirten haben.“ Wo he enen
Swarten süht, da steiht dit Wort innner vor sine
Ceel. Veele Prediger beklagt sik, dat de Lüd so
schlecht sünd un de Verhältnisse, aber so leeg hevt
witt hier doch nich.

Jnnsen geit also hen, un as he de Sprak kann,
fangt he an to predigen. Se lacht em ut. Seg't
fe: „Kamt to Kerk,“ so seggt se: „„Gif uns
Geld““ „Kamt na'r School,“ se seggt wedder:
„Gif uns Geld!““
hebben. Dags ligt se up de Fulhut, Nachts
danzt se nah de Fidel un makt so'n Spectakel, dat
Nnsen nich ruhig slapen kann. So is en Jahr
hengabn, da besöcht em en Fründ un segt: „Hest
du it noch nich satt?“ Jansen segt: „De Heiland
het noch Geduld, ik ok, wes man still, alles is
möglich, wenn wi glovt. Ik will doch sehn, ob
nich noch Leven in de Dodengebene kamen kann,
sast man sehn, da wart noch wat davun.“ He
föbit also fort. De englische Guvernör frögt
Nnsen mal: ob sin Lüd ok na de Kerk wullen.
„Nel“ segt he. Segt de Guvernör: „„Denn will
it 600 Soldaten schicken, de sölt de Swarten in
de Kerk drieven.““ Aber Jansen segt: „Blivt
ni met de Rothröcke to Hus, de kann ik nich ge⸗
hruken.“ Da denkt de Guvernör: da is nich to
naden noch to helpen, lat em gahn. Jansen let
sck nich mothlos maken, he geit Reg rund in de
„Hütten, predigt IEsum den Gekreuzigten un stellt
jüm vör, dat se Sünder sünd un in de Höll kamt.
„Halo het de Dübel ju all,“ segt he, „bald ward
be ju ganz kriegen; en Mann kann ju helpen,
dat is Jesus, un de will ju ok helpen, de Swar⸗
ten sowol as de Witten.“ As he de Reg rund
is, bit he de Lüd, se sölt na de Kerk kamen.
En Hart is wek worden, dat kümmt og und
Innsen fangt an to predigen. En viertel Jahr
naber kamt de Fründ mit, un noch en viertel
Jahr, so sünd se all da. Wedder en viertel Jahr,
so kamt da all welk, de wölt döft werden, un

lehrte Lüd sünd, wenn se't man uprichtig ment,
is dat em genog. Nu fangt he an de Kinner
to unnerrichten, de ohlen Lüd kamt ok mit.
Kinner von 5—6 Jahren hevt ohle Grauköpp
um sik un lat jüm bookstaveren. As Jansen
nich genog Fibeln und Tafeln het, geit he na'n
Platz, wo Sand is un da möt se in schrieven;
unner de Tid schrift Jansen na England, dat se
em mehr Tafeln un Fibeln schicken sölt. — Dat
wör nu nich lang, so wören se all Christen.

Sierra⸗Leona bröchten, so kamt dat argste Takel⸗
volk ümmer hieher, un se freit sik, wenn de Na⸗
richt kam, dat en Sclavenschip da, denn lopt se
all hen, un sölt de Sclaven verdeelt werden, so
sökt se sik de swächsten un öllsten ut, de nehmt se
mit, wenn nich anders, so dragt se se up'n Böhr
o Hus, un plegt se denn. Seht dat de Sclaven,
denn ward se wie vom Blitz geröhrt un et wöhrt

Vör alles wölt se Geld!

Jansen is frisch dabi, he döft nich erst, bit se ge⸗

Wenn de englischen Schip nu Sclaven na

— —————.T ——

manchmal keene 14 Dag, so sünd dat ok Christen.
So het Jansen in 15 Jahren 5000 Seelen be⸗
kehrt.

wat avkriegen könnt!“ De englische Guvernör
röpt: „„Ob da keen Lüd ut Regentstadt sünd.““
„Hier,“ segt se. Da söcht he wedder de aller⸗
legsten ut un de kriegt de Lüd ut Regentstadt.
(In de Christenheit bi us will man nich mal de
upnehmen, de noch arbeiten könnt, för de Kran⸗
ken bedankt man sik vullends.) As se da staht,
süht ener von de Neger ut Regentstadt enen Min⸗
schen von 70—80 Jahr, de har de Guvernör
nich sehn, oder de har dacht: all dat Pack kann ik
jüm doch nich upladen, mütt doch welk torüg be—
hollen. De Neger löpt hen un birrt den Guver⸗
nör, he mug ei doch den Minschen ok noch gewen.
De Guvernör deit et nich mehr as gern un da
nehmt se em, un wil de ohle Mann nich gahn
kann, dregt se em up'n Böhr to Hus. Ditmal
harn se 25 Sclaven kregen. Den ohlen Mann
aber, bedung de Neger sik ut, den wull he ganz
alleen hebben. Wat deit he nu? He nimmt em
na sin Hus, legt em in sin Bett und schlöpt selost
up'n Matt, obglik he all 60 Jahr ohlt was, un
plegt em unermödt. Jansen ist daröber ganz
verwunnert, un frögt em, warun he düssen Min⸗
schen nahm har, ob he sin Fründ wesen. „Ne,“
segt de Neger. Oder sin Bekannter. „Ok nich.“
„Wat denn?“ frögt Jansen. „Ach, Herr,“ segt
de Neger, „de hett mi in de Sclaverie verköft, is
min Find, un de HErr JEsus segt: Liebet eure
Feinde, darum heb ik em nahmen.“ Da lopen
Jansen de Thranen över de Backen, he geit in sin
Kamer, beed un segt: „Lieber Heiland, nu will
ik ok gern sterven, da ik solke Frucht seh; de
Neger is beter as ik un deiht mehr för Di, as ik
doh.“

De englische Guvernör het nu von all düsse
Wunner hört und will doch selbst mal sehn, wat
denn daran is. He segt nüms wat, denkt, un⸗
verhofft kannst du et am besteu sehn un reist enes
Sünnabends hen.

He kümmt bi Jansen an, un segt em, dat he
hüt bi em bliwen wull un morgen wedder weg⸗
reisen. Da segt Jansen, denn sull he man glik
weggahn, Sabbathsschänder wull he nich in
sin Hus hebben. So friemödig was he. De
Guvernör kikt em an un segt: „Nimmst du dat
so genau?“ Segt Jansen: „Ik nich, dat deit de
lew Gott, de het segt: „Du sollst den Feiertag
heiligen.“ Den sölt wie unnerdahn sin un nich
överhen springen, wenn wi ok noch so lange Been
hevt.“ De Guvernör segt: „Ich will blieven.“
He steiht den annern Morgev tidig up, denn da
geiht de Kerk all Klock 7 an, wil Mittags de Hitt
so grot is. Erst ward in Hus ene Morgen⸗
andacht hollen, de Guvernör is mit dabi. As
dat vorbi, will he sik den Ort besehen, aber Jan—
sen segt em, he süll man bliewen, dat kunn he
naher dahn. Un wat nu kümmt, het de Guver⸗
nör selost schriftlich in enen Bericht vertellt. En

Enes Dags kümmit wedder en Sclavenschip an.
Jansen segt: „Gaht hen un seht to, ob ju da ok

Viertelstund vor Anfang det Gottesdienstes kömen
3—400 Kinner anmarschert. Se harren alltosam
ere witten Sündagskleder an, mit 'n Gürtel um
den Liew tosamen bunden, sünst gaht se blot,
Werkdags hevt se blaue Kleder an. Se wären
alltohop so vergnügt un lachten över dat ganze
Gesicht. As se upmarschert waren, süngen se dat
Leed: HErr JEsu Christ dich zu uns wend.
Dann nahm Jansen sin Bibel unner den Arm
un ging vöran na de Kerk, de ganze Kumpanie
folg em 4 un 4 na. As se vör de Kerk ankömen,
da stün de groten Lüd all davör. Jansen güng
toerst mit de Kinner vör den Altar, dann kamen
de Ohlen. Nu wur sungen, bed und predigt.
So 'n Gesang, schrift de Guvernör, hev ik in
England nich hört, un de Predigt was so recht
einfältig, dabi stünd n' den enen de Thranen in
de Agen, de anner kek fröhlich na 'n Himmel
herup. Nu fragt Jansen, ob se't ok verstahn hevt
un da hevt se so schön antwort't, de Kinner noch
beter as de Ohlen. Naher ging'n se in deselbe
Ordnung to Hus as se kamen wören.

Na Middag geit de Guvernör im Dörp herum
un denkt: nu ward se wol all up de Fulsiet lig⸗
gen. Wat süht he? De en is bi sine Bibel, de
anner singt oder bed; un as dat Lüden angeit,
gaht se all as en Mann na de Kerk, binah nüms
as de Kranken blievt to Hus. Na de Kerk sett
se sick vör de Döhr, sprekt tosam öber Gottes Wort,
singt mit enanner un na de Abendandacht gaht se
sto Berr. As de Guvernör Morgens upsteiht, is
dat en Larm up de Straat, he weet gar nich, wat
da los is. As he udkiekt, süht he de Lüd mit
Aert un Schüffel un ward ganz bang, dat se em
an't Leben wöllt. He löpt to Jansen un weckt
em up. „Da is Uprohr,“ segt he, „se wöllt us
am End de Döhr inschlagen.“ Jansen lacht em
ut un segt: „Wer wull wol bang sin? passen se
man up, da kümmt noch wat.“ Der Guvernör
ö glupt dörcht Finster, da treckt se mit Art un
Schüffel in den Busch un et währ nich lang, so
kamt en paar hunnert Kerls mit Böhm antrecken.
De mit de Schüffel graft en Lock in de Erd, der
Böhm ward afsagt, in de Erd plant't, mit Stroh
bedeckt un da is dat Hus ferdig. Nun fangt se
an to singen, ropt Jansen un de mütt dat Hus
mit Gebet inwiehn. Vor wem hevt se denn dat
Hus bugt? Vörn ohlen Mann, den sin Hus wör
dalbrennt un nu har'n 4500 Mann sik verav⸗
redt, em en anner Hus to bngen. As se nu fer⸗
dig, dregt se em upp'n Böhr na sin nie Hus.
Nu kamt ok de Frugenslüd un de en bringt'n
Putt, de anner en Matt un Messer un Gabel, un
damit tapezert se em sin Hus ut. As dat vorbie,
so kummt en ohle Mann up Krücken un weent.
Jansen frögt em, warum he weent? He segt:
De annern hevt den ohlen Mann alltosam Godes
dahn un ik hevt nich kunnt. Da seht ju, dat
Pingsten nich blot enmal in de Welt west is.
Später mütt Jansen na England wegen sin
Bibelöversettung. As dat de Neger hört, ward
se ganz trurig, wöllt em erst gar nich weglaten,
denn fragt se em, wu lang dat wohl währen mug.

ö