# Lehre und Wehre_St. Louis Missouri_September 1904_S389 # Machine transcription, uncorrected — CHI Digital Archive (demonstration) vom Wesen des rechtfertigenden Glaubens? 389 Der Glaube ist ein Act. Das lehrt auch unser Bekenntniß. Zwar ge⸗ braucht es dieses Wort nicht. Aber die Ausdrücke, mit welchen es den Glau⸗ ben bezeichnet und beschreibt, fallen sämmtlich in die Kategorie der Activität und nicht in die der Passivität. Die Concordienformel schreibt vom Glauben (Sol. Decl., S. 612, § 10 f.): „Welche Güter uns in der Ver⸗ heißung des heiligen Evangelii durch den Heiligen Geist fürgetragen werden, und ist allein der Glaube das einige Mittel, dadurch wir sie ergrei⸗ fen, annehmen und uns appliciren und zueignen, welcher ist eine Gabe Gottes, dadurch wir Christum, unsern Erlöser, im Wort des Evan⸗ gelii recht erkennen und auf ihn vertrauen“ ꝛc. (Ebenso S. 528, 8 6.) Ferner S. 616, § 31: „Der Glaube ist das einige Mittel und Werkzeug, damit und dadurch wir Gottes Gnade ... empfangen und annehmen können.“ Ferner S. 623, § 57: Der Gehorsam Christi ist es, „darauf sich der Glaube für Gott verlässet“, „qua fides nostra coram Deo nititur“. (Ebenso S. 616, § 30.) Ferner S. 623, § 58: „Fides nostra respicit in perso- nam Christi.““ „Und siehet also der Glaub auf die Person Christi.“ Endlich S. 528, §9: Christen sollen „weder an ihrer Gerechtigkeit, so ihnen durch den Glauben zugerechnet, noch an ihrer Seelen Seligkeit zweifeln“ (= Gegentheil von glauben. F. B.), „sondern vor gewiß halten (Armi- ter illis statuendum esse), daß sie um Christus' willen vermöge der Ver⸗ heißung und Wort des heiligen Evangelii einen gnädigen Gott haben“. — Der Concordienformel zufolge ist sonach glauben so viel als ergreifen, an⸗ nehmen, uns appliciren und zueignen, recht erkennen, vertrauen, empfangen, sich verlassen, niti, sehen, respicere, für gewiß halten ꝛc.; und nicht etwa: ergriffen, angenommen, erkannt — werden. In der Apologie heißt es vom Glauben: Er „baut auf lauter Gnade“ und „nimmt geschenkt“ aus reichem Schatz. (S. 97, § 56.) Glaube ist, „da ich mir von Gott schenken und geben lasse, da wir von ihm empfangen, was er verheißet und anbeutet“. (S. 96, § 49. S. 108, 5 113. 114.) Er „fühlet Trost“ und „verläßt sich auf Gnade und Barmherzigkeit“. (S. 97.) Er „empfähet und empfindet Vergebung der Sünde“. (S. 98, § 63.) „Fides concipit consolationem.“ (S. 98, 8 62.) Er „fasset (acopit) die Verheißung“. (S. 97, § 56. S. 130, 9126.) Der Glaube spricht: Ich „halte mich an die Zusage“ und „ver⸗ tatlo, nec innatat cordi, sicut anser aquae: sed sicut aqua igni calefacta, etsi aqua manet, tamen non amplius frigida, sed calida et prorsus alia aqua est, Ita fldes, Spiritus Sancti opus, aliam mentem et sensus alios fingit, ac pror- sus novum facit hominem. Eot igitur Mdes operosa, difioilis et potens res: dc o vere aestimare volumus, magis est passio, quam acιιο, mutat enim animos et sensus: et cum ratio praesentibus soleat niti, fldes absentia complectitur, et ea contra rationem praesentia esse judicat. Atque haec causa est, quod non, sicnt auditus omnium est, ita etiam fides sit omnium: pauci enim eredunt. Reliqua multitudo praesentibus rebus, quas tangit et palpat, potius, quam verbo vult niti.“ (Erl. Ausg. 3, 107. St. L. Ausg. I, 756.)