Collection › Lehre und Wehre (St. Louis, Missouri) › Jahrgang 55, Nummer 1 › Seite 8
Lehre und Wehre St. Louis, Missouri — Januar 1909, Seite 8
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
32
33
34
35
36
37
38
39
40
41
42
43
44
45
46
47
48
Scan: Internet Archive, from the Graduate Theological Union's copy (one item per issue).
⤓ Download page image (full resolution)
German transcription machine transcription, uncorrected
Cited in Eckhardt's Reallexikon (1907) under: Anhang
8 Thesen D. Walthers vom Jahre 1864
an sich gleichgültige Dinge in notwendige übergehen. Wir sollen daher
auf die Sprüche der Schrift dringen: 1 Kor. 7, 23: „Werdet nicht der
Menschen Knechte. Gal. 5, 1: „Lasset euch nicht wiederum in das knech⸗
tische Joch fangen. Kol. 2, 20: „So ihr denn nun abgestorben seid mit
Christo den Satzungen der Welt, was laßt ihr euch denn fangen mit
Satzungen, als lebtet ihr noch in der Welt?“ “5
Thesis XI.
Ein Christ ist nach der Liebe aller Menschen Knecht, sonderlich aber
seiner Brüder.
Luther: „Ein Christenmensch ist ein freier Herr über alle Dinge;
ein Christenmensch ist ein dienstbarer Knecht aller Dinge und jedermann
untertan.“ (Sermon von der Freiheit eines Christenmenschen. XIX,
1207.) — „Nach dem äußerlichen Wesen hat ein jeglicher Macht, um
Liebe und Dienst willen, wenn es dem Nächsten hülfe und dienstlich wäre,
allerlei zu halten. Denn die Liebe ist eitel Gesetz; wer sie
hat, ist allen Gesetzen unterworfen. Wiederum ist der Glaube auf Erden
keinem unterworfen.“ (Sermon über das 15. Kapitel der Apostel⸗
geschichte. Erl. Ausg. B. XIX, 195.)
Thesis XII.
Ein Christ soll sich, wo es der Nutzen des Nächsten oder der Brüder
fordert, des Gebrauchs seiner Freiheit willig begeben, so es ohne Ver⸗
letzung des Glaubens geschehen kann.
Luther: „Zwischen Gott und dir alleine ist die Frei⸗
heit ganz rund und vollkommen, daß du vor ihm dieser Stücke keins
5) Brochmand: „Hoc proprie venit et vocatur in controversiam:
An ceremoniae seu constitutiones ecelesiasticae tanquam necessariae obser-
vandae sint, non quidem sub nécessitate ordinis et decori, sed sub necessi-
tate simplici et absoluta, ita ut ceremoniae, seu actus in se indifferentes,
ubi praescribuntur ab eeclesia, evadant absolute necessarii et in se boni?
Bellarminus ajentem sententiam defendit, eui opponimus duo argumenta:
Prius argumentum deésumus ex ipsa natura rerum indifferentium, quippe
quae tales sunt, ut nullius magistratus edicto evadant absolute néecessariae
et in se bonae. Hoc nempe discerniculo interstinguuntur res indiflerentes
a néecessariis, quod h½½μe in se bonae sint nece possint a quoquam intermitti
sine periculo salutis ac gravi laesioneé conscientiae, illae vero in se nee
bonae nee malae sint, ac ea propter omitti possint, nisi aliud suadeat aut
decorum, aut scandali periculum, aut magistratus jussio. Quocirea. qui
dixerit, res indiflerentes evadere edicto magistratus absolute neécessarias,
is tantam tribuit efficaciam edicto humano, 2½ ipsαmn rerum naturam im-
mautare possiut, ac constantes naturae leges, quas Deus prostare voluit
illabefactas, infringere, quod absurdum est. Posterius argumentum sub-
ministrat nobis libertas christiana, quippe quae non bermittit, ut res in⸗
differentes in necessarias degenerent. Urgemus haec divinarum seriptura-
rum dicta: 1 Cor. 7, 23: Nolite fieri servi hominum. Gal. 5, I: Nolite jugo
servitutis subjici. Col. 2, 20: Mortui estis eum Christo, quid ergo decretis
hominum tenemini?“ (System. universae theologiae. Tom. II, fol. 524.)
English translation
Not yet translated.