Collection › Lehre und Wehre (St. Louis, Missouri) › Jahrgang 54, Nummer 7 › Seite 292
Lehre und Wehre St. Louis, Missouri — Juli 1908, Seite 292
289
290
291
292
293
294
295
296
297
298
299
300
301
302
303
304
305
306
307
308
309
310
311
312
313
314
315
316
317
318
319
320
321
322
323
324
325
326
327
328
329
330
331
332
333
334
335
336
337
338
[1]
[2]
Scan: Internet Archive, from the Graduate Theological Union's copy (one item per issue).
⤓ Download page image (full resolution)
German transcription machine transcription, uncorrected
Cited in Eckhardt's Reallexikon (1907) under: Erziehungsmittel
292 Kein status medius!
Was hier Quenstedt schreibt und lehrt, das ist durchweg der Stand⸗
punkt der späteren Dogmatiker, wenn dieselben auch die hier einschla⸗
genden Begriffe im einzelnen etwas verschieden bestimmen. Es macht
in der Sache keinen wesentlichen Unterschied, ob die einen die Kraft und
Fähigkeit, das mutwillige Widerstreben zu unterlassen, der gratia prae-
veniens oder praeparans, die andern den natürlichen Kräften des Men⸗
schen zuschreiben. Immer ist es der Mensch, der unter dem Einfluß der
vorbereitenden Gnade steht, von welchem in diesem Zusammenhang ge⸗
redet wird, und immer ist es der natürliche, unbekehrte Mensch, homo
non renatus, welcher nach Belieben jene Kraft und Fähigkeit nach der
einen oder nach der andern Seite hin gebraucht. Wir citieren zum
Schluß noch einen Satz aus Calovs Systema Locorum Theologicorum,
X, 15: Habet omnino homo non renatus potentiam passivam adeoque
geavóεονιτο quandam, quam tamen rectius potentiam non repugnantiae
vel obedientialem diseris, ad sui conversionem: tametsi illam non-
resistentiam etiam operari in nobis oporteat Spiritum S., quum homi-
nis natura ob congenitam pravam concupiscentiam per se Spiritui S.
repugnet nec possit non repugnare. Das will sagen: Im natürlichen,
unbekehrten Menschen findet sich eine nonresistentia, die freilich vom
Heiligen Geist in ihm gewirkt ist, eine Kraft und Fähigkeit, potentia,
nicht zu widerstehen, zum Gehorsam gegen Gottes Wort, die ihn fähig
und geschickt macht zur Bekehrung, von deren rechtem Gebrauch die Be⸗
kehrung abhängt.
Indem wir nun zu Chemnitz übergehen, dem alter Martinus, refe⸗
rieren wir zunächst zwei seiner Ausführungen über die Bekehrung, die
schon früher einmal in „Lehre und Wehre“ citiert sind, 1882, S. 459
bis 461, und die für uns jetzt insofern in Betracht kommen, als sie auf
das angebliche Vorstadium der Bekehrung Licht werfen. Die erstere
lautet also: Scriptura docet, Spiritum sanctum naturam corruptam
ita sanare et renovare, quod ineipit pravitatem illam mortifieare et
1oco defectuum efficere in mente et voluntate novam öοναμνν, vim, effi-
caciam aut facultatem, unde sequantur motus et actiones spirituales,
hoc est, operatur velle, posse et facere. Haece vero dona Spiritus
sanctus operatur per medium seu organon verbi, si legatur, audiatur
et cogitetur: quod homo et debet et aliquo modo potest facere. Nee
infundit illas qualitates, sicut liquor in dolium infunditur, sed ita,
ut sequantur motus et actiones in mente et voluntate. Quando ergo
Spiritus sanctus per verbum coepit naturam sanare, accensa aliqua
scintilla efficaciae et facultatis spiritualis, =icet renovatio non statim
sit perfecta et absoluta, sed in magna infirmitate tantum inchoata,
tunc tamen nee mens nece voluntas est otiosa, sed aliquos habent novos
motus, quos etiam debent exercere meditando, orando, conando, lue-
tando ete. Sed illa spiritualis efficacia, spirituales illi motus, quan-
tumvis tenues, non nascuntur vel ex toto vel ex parte ex naturalibus
potentiis, quas mens et voluntas prima nativitate habent, sed sunt
English translation
Not yet translated.