Collection › Lehre und Wehre (St. Louis, Missouri) › Jahrgang 24, Nummer 7 › Seite 194
Lehre und Wehre St. Louis, Missouri — Juli 1878, Seite 194
193
194
195
196
197
198
199
200
201
202
203
204
205
206
207
208
209
210
211
212
213
214
215
216
217
218
219
220
221
222
223
224
Scan: Internet Archive, from the Graduate Theological Union's copy (one item per issue).
⤓ Download page image (full resolution)
German transcription machine transcription, uncorrected
194 Was ist es um den Fortschritt
auch der Geborsam desselben offenbarer werden möchte und er sich mit der
Schwierigkeit, ihn zu leisten, nicht entschuldigen könnte.“*)
Brochmand: „Von dem Baum des Erkenntnisses Gutes und Böses
heißt es nicht nur, daß er lustig anzusehen und gut zu essen gewesen sei, son⸗
dern es wird ferner hinzugefügt, daß es ein lustiger Baum gewesen sei, weil
er klug machte. Daher die ersten Eltern nicht sowohl dadurch gesündiget
haben, daß sie die Frucht dieses Baumes kosteten als eine, die lustig anzusehen
und gut zu essen war, als dadurch, daß sie die Frucht dieses Baumes als ein
wirksames Mittel gebrauchten, sich eine solche Erkenntniß zu verschaffen, welche
der Erkenntniß Gottes selbst gleich käme. Diese unsere Erklärung bestätigt
ebensowohl des Teufels versuchende Rede 1 Mos. 3, 5., als Gottes selbst an
Adam gerichtete Anrede selbst, nachdem dieser bereits von der Frucht des ver⸗
botenen Baumes gekostet hatte, 1 Mos. 3, 22.“ ⁷)
Quenstedt: „Das Wesen der ersten Sünde im Allgemeinen ist die
Abweichung von dem Willen Gottes, der sich durch das den ersten Menschen
gegebene positive Gesetz, nicht von dem Baum des Erkenntnisses Gutes und
Böses zu essen, geoffenbart hatte. . .. Diese Abweichung befaßt nach ihrem
Umfang mehrere verschiedene sündliche Acte in sich. ... Aus der historischen
Beschreibung des Falles Gen. 3, 1. ff. kann diese Reihenfolge erschlossen
*) „Quaeso te, quid hoe sibi velit, quod Deus prohibeat esum de fruetu ar-
boris et non potius aliud genus peccati? Num arbor, aut fructus ejus per se
mala sunt et perniciosa? Et cur non potius recitat Adamo decalogum, quem
postea Israelitis in deserto Sinai recitavit? — Primum, arbor per se non fuit
mala, nec fructus ejus per se perniciosus. Vidit enim Deus cunetu, quae fecerat,
et erant valde bona. Deinde non recitat decalogum, quod hie jam ante in
ereatione insculptus erat Adamo, quem et Adam optime intelligebat et cog-
nitione ac observantia ejus maxime delectabatur. Haec est lex naturalis. Neg
fuisset opus, ut postea in déserto repeteretur, nisi cognitio ejus fuisset per Pecca-
tum obscurata. Quare, cum Adam esset adhuce naturae incorruptae, non est
visum Deo, recitare ei decalogum, jam humana ratione cognitum, sed praeseri-
bere ei singularem cultum, qui non esset humanae rationi insculptus, sed in quo
humana ratio testaretur suam obedientiam et reverentiam, ut, cum non intelli-
geretur natura sua, quid sibi hie cultus vellet, daret Deo laudem et gloriam
sapientiae, ac fateretur, se debere Deo obsequium. Voluit enim Deus Adamo
nihil vel eximium vel grave imponere, sed quod videretur ridiculum et esset
praestitu facillimum, ut et obedientia ejus illustrior fieréet et- non haberet ullam
excusationem propter difficultatem.““ (Opp. Tom. I. f. 35. 8.) —
+) „De arbore scientiae boni et mali non modo dicitur, quod fuerit visu
zucunda et utilis in escam; sed porro additur, quod arbor illa fuerit desiderabilis
ad intelligendum. Unde non tam peccarunt primi parentes gustando hujus
arboris fructum tanquam jucundum visu aut utilem in eseam, quam usurpando
arboris hujus fructum velut efficax quoddam medium comparandi talem scien-
tiam, quae ipsam ipsius Dei scientiam aequaret. Quam explicationem nostram
confirmat tum suasoria diaboli oratio Gen. 3, 5., tum Dei ipsius ad Adamum,
gustato jam arboris vetitae fructu, alloquium Gen. 3, 22.“ (System. univers.
th. Art. IX. c. 1. 8. 8, f. 121.)
English translation
Not yet translated.