Collection › Lehre und Wehre (St. Louis, Missouri) › Jahrgang 58, Nummer 4 › Seite 155
Lehre und Wehre St. Louis, Missouri — April 1912, Seite 155
145
146
147
148
149
150
151
152
153
154
155
156
157
158
159
160
161
162
163
164
165
166
167
168
169
170
171
172
173
174
175
176
177
178
179
180
181
182
183
184
185
186
187
188
189
190
191
192
Scan: Internet Archive, from the Graduate Theological Union's copy (one item per issue).
⤓ Download page image (full resolution)
German transcription machine transcription, uncorrected
Cited in Eckhardt's Reallexikon (1907) under: Wiſſenſchaft · Wiſſenſchaft 12
D. Martin Luther. 155
auflöslichkeit der Ehe.“ (32, II. 366.16) Unser Staatswesen erbaut
sich nun ganz und gar auf den von Leo als „neues Recht“ bezeichneten
und verworfenen Prinzipien. Es respektiert das „objektive“ Recht,
nämlich das päpstliche, nicht, gewährt der römischen Kirche auch keine
Vorrechte, überläßt ihr weder die öffentlichen Schulen noch die Ehe⸗
schließung, hält fest an der Demokratie und an Denk⸗, Rede⸗ und
Preßfreiheit. H. K.
(Schluß folgt.)
D. Martin Luther.
Ein Lebensbild nach den eigenen Aussprüchen Luthers und den Angaben seiner
Zeitgenossen.
(Fortsetzung.)
„Der Papst“, sagt Luther in seiner Auslegung des ersten Buchs
Mose,s) „hat die Lehre des Glaubens verdunkelt und gar vertilgt und
hat nur lauter scheußliche und seltsame Wunder menschlicher Satzungen
hereingeführt, außer daß Gott aus unermeßlicher Güte in etlichen noch
ein klein Licht erhalten hat und bleiben lassen. Wie ich noch wohl
gedenke, daß mein Vater die Mönche und allen priesterlichen und päpst⸗
16) Quo modo, ut perspieitur, est respublica nihil aliud nisi magistra
et gubernatrix sui multitudo: cumque populus omnium jurium omnisque
potestatis fontem in se ipso continere dicatur, conzequens erit, ut, nulla
ratione officii obligatam Deo se civitas putet; ut religionem publice pro-
fiteatur nullam, nece debeat ex pluribus, quae vera sola sit, quaèrere, nec
unam quamdam ceteris anteponére, nec uni maxime favere, sed singulis
generibus aequabilitatem juris tribuere ad eum finem, dum disciplina rei-
publicae ne quid ab illis detrimenti capiat. Consentaneum erit, judicio
singulorum permittere omnem de religione questionem; licere cuique aut
sequi quam ipse malit, aut omnino nullam, si nullam probet. Hine pro-
fecto illa nascuntur, exlex unius cujusque conscientiae judieium; liber-
rimae de Deo colendo, de non colendo, sententiae; infinita tum cogitandi,
tum cogitata publicandi licentia. His autem positis, quae maxime pro-
bantur hoe tempore fundamentis reipublicae, facile apparet, quem in locum
quamque iniquum compellatur Ecclesia.. . Nam ubi cum ejusmodi doe-
trinis actio rerum consentiat, nomini catholico par eum societatibus ab eo
alienis vel etiam inferior locus in eivitate tribuitur: legum ecclesiastica-
rum nulla habetur ratio, Eeclesia, quae jussu mandatoque Jesu Christi
docere omnes gentes debet, publicam populi institutionem jubetur nihil
attingere.. . . De ipsis rebus, quae sunt mixti juris, per se statuunt guber-
natores rei eivilis arbitratu suo, in eoque genere sanctissimas Ecclesiae
leges superbe contemnunt. Quare ad jurisdictionem suam trahunt matri-
monia christianorum, decernendo etiam de maritali vinculo, de stabilitate
conjugii. (33.)
38) 2, 1890.
English translation
Not yet translated.