Collection › Lehre und Wehre (St. Louis, Missouri) › Jahrgang 58, Nummer 4 › Seite 155

Lehre und Wehre St. Louis, Missouri — April 1912, Seite 155

145 146 147 148 149 150 151 152 153 154 155 156 157 158 159 160 161 162 163 164 165 166 167 168 169 170 171 172 173 174 175 176 177 178 179 180 181 182 183 184 185 186 187 188 189 190 191 192

Scan: Internet Archive, from the Graduate Theological Union's copy (one item per issue).

⤓ Download page image (full resolution)

German transcription machine transcription, uncorrected

Cited in Eckhardt's Reallexikon (1907) under: Wiſſenſchaft · Wiſſenſchaft 12

⤓ Download .txt · copy text

D. Martin Luther. 155

auflöslichkeit der Ehe.“ (32, II. 366.16) Unser Staatswesen erbaut
sich nun ganz und gar auf den von Leo als „neues Recht“ bezeichneten
und verworfenen Prinzipien. Es respektiert das „objektive“ Recht,
nämlich das päpstliche, nicht, gewährt der römischen Kirche auch keine
Vorrechte, überläßt ihr weder die öffentlichen Schulen noch die Ehe⸗
schließung, hält fest an der Demokratie und an Denk⸗, Rede⸗ und
Preßfreiheit. H. K.
(Schluß folgt.)

D. Martin Luther.

Ein Lebensbild nach den eigenen Aussprüchen Luthers und den Angaben seiner
Zeitgenossen.

(Fortsetzung.)

„Der Papst“, sagt Luther in seiner Auslegung des ersten Buchs
Mose,s) „hat die Lehre des Glaubens verdunkelt und gar vertilgt und
hat nur lauter scheußliche und seltsame Wunder menschlicher Satzungen
hereingeführt, außer daß Gott aus unermeßlicher Güte in etlichen noch
ein klein Licht erhalten hat und bleiben lassen. Wie ich noch wohl
gedenke, daß mein Vater die Mönche und allen priesterlichen und päpst⸗

16) Quo modo, ut perspieitur, est respublica nihil aliud nisi magistra
et gubernatrix sui multitudo: cumque populus omnium jurium omnisque
potestatis fontem in se ipso continere dicatur, conzequens erit, ut, nulla
ratione officii obligatam Deo se civitas putet; ut religionem publice pro-
fiteatur nullam, nece debeat ex pluribus, quae vera sola sit, quaèrere, nec
unam quamdam ceteris anteponére, nec uni maxime favere, sed singulis
generibus aequabilitatem juris tribuere ad eum finem, dum disciplina rei-
publicae ne quid ab illis detrimenti capiat. Consentaneum erit, judicio
singulorum permittere omnem de religione questionem; licere cuique aut
sequi quam ipse malit, aut omnino nullam, si nullam probet. Hine pro-
fecto illa nascuntur, exlex unius cujusque conscientiae judieium; liber-
rimae de Deo colendo, de non colendo, sententiae; infinita tum cogitandi,
tum cogitata publicandi licentia. His autem positis, quae maxime pro-
bantur hoe tempore fundamentis reipublicae, facile apparet, quem in locum
quamque iniquum compellatur Ecclesia.. . Nam ubi cum ejusmodi doe-
trinis actio rerum consentiat, nomini catholico par eum societatibus ab eo
alienis vel etiam inferior locus in eivitate tribuitur: legum ecclesiastica-
rum nulla habetur ratio, Eeclesia, quae jussu mandatoque Jesu Christi
docere omnes gentes debet, publicam populi institutionem jubetur nihil
attingere.. . . De ipsis rebus, quae sunt mixti juris, per se statuunt guber-
natores rei eivilis arbitratu suo, in eoque genere sanctissimas Ecclesiae
leges superbe contemnunt. Quare ad jurisdictionem suam trahunt matri-
monia christianorum, decernendo etiam de maritali vinculo, de stabilitate
conjugii. (33.)

38) 2, 1890.

English translation

Not yet translated.